KANE
 
JFK




De afgelopen twee jaar was het stil rond Nederlands meest succesvolle rockband. Zanger Dinand en gitarist Dennis hadden Den Haag tijdelijk verruild voor New York, waar ze samen aan het nieuwe Kane-geluid sleutelden. Een geluid dat te horen is op de nieuwe cd die in mei in de schappen ligt, en op de singles Catwalk Criminal en Shot of a gun. We ontmoetten Dinand (35) op een ijskoude voorjaarsdag in New York en spraken met hem over zijn ego, de dood, de liefde en zijn band.

SITTING ON TOP OF THE WORLD LENNY KRAVITZ
Wat trekt jou nou zo in dat podium?
 Ja, dat is een gek ding. Waarom wil iemand zo nodig op een verhoging staan? Ik heb daar vaak over nagedacht. Kijk, als je net begint heb je die hele naieve, onschuldige drang van ik moet die penalty nemen in het San Siro stadion. Of ik moet dat liedje zingen waarbij iedereen meezingt. Als je verder komt, en je krijgt dat succes, dan krijg je ook even de tijd om te overdenken wat er nou eigenlijk echt aan de hand is. Dat het verder gaat dan alleen maar blij worden van muziek. Maar goed, het heeft wel allemaal met ego te maken.
Hoe groot is dat ego?
 Op muzikaal vlak is dat gigantisch. Wij moeten zo nodig in de Kuip soelen. Blijkbaar heb ik complete stadions nodig om dat ego te bevredigen. En ik vond het ook fijn als mensen zeggen dat een nummer ze raakt, of dat ze te gek vinden wat ik doe. Terwijl ik op persoonlijk gebied dat ego helemaal niet heb. Thuis zijn mijn kinderen de entertainers. Maar op muzikaal gebied, ja ik ben die entertainer, ik wil op dat podium, en daar kom ik ook gewoon openlijk voor uit.
On-Nederlands noemen ze dat...
 Ja, als je dat op deze manier uitspreekt wordt dat vaak op een verkeerde manier geinterpreteerd. Vooral in Nederland. In England en Amerika is dat heel anders. Daar is entertainment een van de funderingen van de maatschappij. Hier niet. Toen we net begonnen dacht iedereen ook dat dit nooit zou werken. Niet dat het persoonlijk negatief was of zo, maar in Nederland lijkt alles gewoon sober te moeten. Normaal doen, binnen de lijntjes lopen.
Uiteindelijk werd Kane Nederlands grootste rockact.
 Ja. Kijk, je hoeft van mij helemaal geen Kane-fan te zijn, maar je ziet wel dat wij in de laatste negen jaar iets neer hebben gezet wat heel heftig is gebleken. Als ik nou kijk naar hoeveel andere bands of artiesten hetzelfde hebben gedaan...dat zijn er niet zoveel.
Hoe komt dat?
 Te weinig vuur bij die personen. Te weinig een soort noodzaak van fuck ik ga dat gewoon doen. Daarnaast kun je je afvragen of er in Nederland überhaupt sprake is van een muziekbusiness.
Denk jij van niet?
 Nee. Ik heb altijd het gevoel dat het een zichzelf genererende luchtbel is. Dat er een paar manieren zijn om er te komen, die goed werken binnen Nederland. Pas als je van buitenaf Nederland kijkt, zie je dat het alleen binnen die bel goed werkt. Maar bijna niemand uit de Nederlandse muziekbizz maakt in het buitenland een schijn van kans. Dat wil niet zeggen dat het allemaal kut is hier, maar er zit een bepaalde logica in waarom er hier überhaupt zo weinig boven komt drijven. Een van die redenen is voor mij onlosmakkelijk verbonden met die doe maar mormaal dan doe je al gek genoeg - mentaliteit. Je moet ook echt sterk in je schoenen staan om terug te durven zeggen Fuck you, doe jij maar gewoon, ik ben helemaal niet gewoon.

ME AND MY FRIENDS RED HOT CHILI PEPPERS
Heb je veel vrinden?
 Ik heb wel veel vrienden, en een handvol echte vrienden. Maar wat betreft het onderhouden van vriendschapen ben ik op dit moment wel een ramp. Ik ben heel vaak weg, en als ik eens thuis ben staat mijn gezin op de eerste plaats. Die vriendschap staat in mijn hart wel op een heel hoge plek, maar praktisch dus niet. Mijn echte vrienden weten dat gelukkig.
 Beschrijf je vriendschap met gitarist Dennis eens...
 Dennis zie ik nog vaker dan mijn vrouw. We kunnen heel goed met elkaar opschieten. Dat is grappig, want Dennis is een heel ander soort mens dan ik. Maar over muziek, en onze ambitie daarin, zijn we wel gelijkgestemd. En daarnaast is Dennis gewoon een goed mens, een goeie gast. Op sommige gebieden klikken we ook heel prettig om elkaar af en toe even niet te zien. Buiten het werk doen we ieder ons ding en dan zien we elkaar weer in de studio.
Is hij de eerste die je iets nieuws laten horen?
 Ja. Tussen ons is er geen schaamte of ego-ding of zoiets. Dat is top. Wij hebben samen het gevoel dat alles kan.
Zijn jullie de enige twee die nog over zijn van Kane?
 Ja, dat klopt. Twee jaar geleden had ik zoiets van, oke we hebben nu alles bereikt wat we zouden willen, wat nu? Want ik ben heel snel verveeld. Dennis en ik hebben daar een heel lang gesprek over gehad. Daar kwam uit dat we alle twee het gevoel hadden dat we opnieuw moesten beginnen. Dat we het hele circus gewoon in de vrachtwagen moesten laden en moesten laten wegrijden. Klaar.
En dan?
 En dan pakken we, zonder gehindert te worden, door enige vorm van deadlines of verwachtingen, gewoon met zijn tweeën de gitaar om samen onze beste liedjes ooit te schrijven. En alleen maar topmensen om ons heen verzamelen die ons inspireren, en dan kijken wat er gebeurt.
Maar je bedoelt letterlijk: de hele band en organisatie weg behalve jullie?
 Ja. Bijna iedereen behalve wij. Dat moest gewoon. Om onszelf te dwingen om nieuwe hoofdstukken te vinden. Daarvoor is het bijna onvermijdelijk dat je heel veel waar je vandaan komt los moet laten.
Was dat pijnlijk om te doen?
 Als je gewend raakt aan gegarandeerd applaus wel. Dan moet je sterk in je schoenen staan om te durven zeggen ondanks dat die stoel lekker zit, gaan we kijken of er niet een andere stoel is. Daar heb je wel ballen voor nodig.
Had Dennis dat ook, of moest je hem overhalen?
 Nou het was een behoorlijk heftig en confronterend gesprek, twee jaar geleden. Vol verwijten ook. Van ik vind dat jij dit en dat en jij vandt dat ik dat en dat. En hier hangt een spiegel, en kijk maar eens naar jezelf. Dat duurde een heel weekend en toen zijn we er met zijn tweeën voor gegaan.
Maar had je dit ook zonder Dennis willen doen?
 Nee, want Dennis brengt heel veel naar die Kane-tafel. Zonder Dennis zou Kane geen Kane heten.
Denk je dat je elkaar een eikel kunt vinden, maar toech goede muziek kunt maken?
 Zeker weten, haha. In de historie van Kane is er altijd veel gedoe geweest. veel conflicten en elkaar afwisselnde muzikanten. Muziek maken is iets heel intiems, dus daar horen grote meningsverschillen bij. Maar dat levert ook een bepaald vuur en een bepaalde dynamiek op. Dat totaalballetje maakt wat nu gewoon Kane is.
Ruzie is positief voor Kane?
 Nou, op het moment dat ik Dennis zijn harses in wil slaan, dan is dat wel iets negatiefs. Maar als ik daar nu op terugkijk denk ik dat het wel zinnig is geweest, haha!

WILD THINGS THE TROGGS
 Wild thing, dat slaat wel op mij ja. Dat is voor mij heel erg verbonden met dat buiten die lijnen lopen. En daarnaast ben ik wel echt een dark horse. Een dark horse met een dark side.
Komt die dark side eruit, of zit dit vooral in je hooofd?
 Die komt er sowieso op deze plaat wel uit, maar die zit ook gewoon in me. Ik hou van de grens en ik hou van opschudding. Vorige week bijvoorbeeld, stonden we in een studio in hartje Manhatten waar normaal gesproken alleen de editing gebeurt ineens te jammen. Echt 20 minuten keihard knallen. Terwijl er allemaal kantoren omheen zaten. Ineens stonden er allemaal mensen op de gang, de eigenaar beelde, en iedereen was des duivels. En ik denk op dat moment alleen maar dit is mooi. Want het komt heus wel goed, maar er gebeurt even iets onvoorspelbaars. En dat heb ik dus met alles. Maar daar ben ik wel veel verder gegaan dan de term wild thing hoor. Maar dan aangevuld met een soort van Holy Fuck hoe kom ik hier weer uit?!
Zoals?
 Van mijn twintigste tot mijn zesentwintigste ben ik denk ik heel erg verdwaald geweest in alles wat me dance te maken heeft. En dan dus alles wat daarmee te maken heeft. Dat vond ik echt fantastisch. Ik vind de nacht ook fantastisch.
Je hebt het over drugs en drank?
 Ja, alles. Nou, met alcohol had ik niet zoveel, trouwens. Maar wel met drugs, dat vond ik altijd heel leuk. Ik heb de neiging om op de rand te willen balanceren van alles wat met spanning te maken heeft. En het meeste wat jij je kunt voorstellen, heb ik wel gedaan. En dan zover mogelijk.
Hoe ver?
 Te vergelijken met dat je in een zinkende boot zit, heel ver op zee, en je moet gaan zwemmen, terwijl je het gevoel hebt dat je verzuipt. Maar om een of ander reden kom je toch weer op de kant, en daar ligt je nog een hele tijd volledig blanco, totdat je weer kunt opstaan. En dan meestal met een dikke glimlach. Zoiets.
Gezellig..
 Hahah, ja. Maar dat zit dus in mij, dat ding van jezelf over die rand heen duwen. Dat zwarte gat in. Dat is wel een ding waar ik me ontzettend tot aangetrokken voel.
Om te kijken hoe sterk je bent?
 Nee, niet per se. Ik weet van mezelf dat ik heel sterk in mijn schoenen sta. Dat is niet het probleem. Mijn probleem is dat ik het gewoon veel te lekker vind om op die rand te balanceren. Dat gevoel van ik kan hier zo afvallen, en dan val ik in iets heel onvoorspelbaars. Kijk van nature ben ik een heel dominant iemand, en een echte controlfreak. Maar aan de andere kant vind ik het ook te gek om af en toe totaal niet te weten wat er gaat gebeuren. Snap je?
Destructieve combinatie...
 Nou, absoluut! Dat zijn twee kanten die eigenlijk totaal niet bij elkaar passen. Ik ben ook blijk dat ik met Kane begon toen ik al uit die allerheftigste experimentele fase was. Dan kan je daarna wat gerichter kiezen, zeg maar. Ik vind drugs nog steeds wel leuk af en toe, maar ik weet nu beter waar ik mee bezig ben. Maar goed, het probleem van die rand steeds opzoeken is dat je er ook weel een afdondert. Dat je merkt van shit, hier zou het ook verkeerd kunnen aflopen.
Is het wel eens bijna verkeerd afgelopen?
 Haha! Geen commentaar.

STAIRWAY TO HEAVEN LED ZEPPELIN
 Zo succesvol als Dinand op muzikaal gebied is, zo bizar verloopt zijn priveleven. Zijn eerste grote liefde en soulmate Maddy verliest hij aan kanker, een jaar later overlijdt zijn vrouw, actrice Gussje Nederhorst, ook aan die ziekte. Hun zoontje Dean Maddy is dan slechts 7 maanden oud. Inmiddels lijkt het tij gekeerd, en is Dinand samen met de Engelse Lucy Hopkins, met wie hij onlangs een tweede zoon kreeg.
Zie je jezelf als iemand die sterker is geworden door zijn littekens?
 Ja, absoluut. Hoewel ik dat nooit had gedacht toen het me overkwam. Als die dood heel dichtbij komt, dan ervaar je het alleen maar als donker en heftig. En als ik terugkijk vind ik het nog steeds donker en heftig, maar weet ik dat er ook heel veel licht in zit. Dat klinkt heel wijs, maar dat is ook gewoon fucking wijs.
Waarin zit dat licht bijvoorbeeld?
 Als je jong bent heb je van die egocentrische verlangens. Die stapel je allemaal op elkaar, en dat is wat je doet. Dan denk je dat dat het leven is. Totdat je geconfronteerd wordt met de echte ups en de echte downs. Ik denk dat je pas vanaf dat punt iets zinnigs kunt zeggen over alles wat zich daartussen afspeelt. Het was onfortuinlijk dat het me allemaal heel jong overkwam, maar het gaf me aan de andere kant ook zo veel. Het drukt je gewoon met de neus op de feiten. Ineens stel je jezelf vragen als ben je wel een goed mens, wat ben je eigenlijk aan het doen, en voor wie? En je leert dingen niet als vanzelfsprekend te nemen.
Zoals liefde.
 Precies. Pas als liefde ogenschijnlijk bij je wegvalt zie je dat die helemaal niet vanzelfsprekend was. Ze moet je blijkbaar ontnomen zijn om haar te kunnen zien. Maar die echo van die liefde die je hebt gekregen, die zit wel in je ziel. En die neem je wel weer mee naar dat nieuwe hoofdstuk. Tenminste, zo was dat voor mij. Ik wil dat ook benadrukken, dit alles geldt voor mij. Dis is mijn verhaal, zo heb ik ermee gedeald, en dit is mijn visie op hoe dingen zijn.
Heel veel mensen zien alleen het donkere...
 Ja, en ik kan me ook heel goed voorstellen dat je echt geen licht ziet. Want als je het dan echt over de ultieme rand hebt dan is het wel de grens waar leven en dood in elkaar grijpen. En het wegvallen van je meest dierbare is waarschijnlijk wel het heftigste wat je kan overkomen. En hoe je daar dan mee omgaat, dat is een ander verhaal.
Is dat een keuze?
 Je hebt niets te kiezen. Daarvoor is het veel te heftig. Het overkomt je, en als je mazzel hebt kom je daar weer uit. En als je nog meer mazzel hebt, heb je ook nog het lef om te zeggen dat er ook nog heel veel goeds en kracht in zit. Dat me dat overkomen is, daarmee heb ik voor mijn gevoel wel gemazzeld.
Heb je dat aleen gedaan?
 Nee, natuurlijk niet. Lucy en de kids zijn mijn anker geweest. Nee, dat doe je niet alleen. Maar die klik maken, dat doe je wel alleen denk ik.
Helpt muziek daar ook aan mee?
 Absoluut. Muziek is mijn weg naar dat grotere ding. Muziek maken heeft een energie die veel groter is dan ik. Zonder dat ik nou echt heel zweverig wil klinken, maar mijn weg naar dat Hogere, daar gebruik ik muziek voor.
Muziek als stairway to heaven?
 Ja!

WHEN THE LADY SMILES GOLDEN EARRING
Wat is het dat Lucy heeft?
 Klaarblijkelijk heeft zij iets wat ik heel erg spannend vind. En waar ik me heel erg tot aangetrokken voel. Tja, wat is het wat iemand heeft waardoor je die klik maakt? Ik noem het altijd een soort onzichtbare magie, iets wat je samen bindt.
Ondanks alles...
 Ja, wij kwamen natuurlijk terecht in een onmogelijke situatie. Normaal gesproken, ben je aan het begin van een nieuwe relatie verliefd en is alles fantastisch. Maar in dit geval stapte zij in een schaduw van heel veel heftigs. Op een moment waarop je nog middenin een verwerkingsproces zit. Eigenlijk zijn er genoeg aanleidingen geweest om te zeggen dat gaat nooit werken. Bij een normale relatie zijn er altijd drie issues of zo, drie heuvels die je moet nemen om te slagen. En bij Lucy en mij waren het er een stuk of tien. Dus het was bijna onmogelijk. Maar blijkbaar was die klik zo sterk dat die ons er doorheen trok.
Beschrijf Lucy eens...
 Lucy is een heel sterke vrouw, en een heel scherpe en grappige vrouw. Die vaak veel meer van een hoop dingen weet dan ik.
Vervelend.
 Heel irritant is dat! Qua muziek bijvoorbeeld, zij weet veel meer van de roots van muziek. Zij heeft een enorme voorliefde voor alles wat met de sixties te maken heeft. Zij is gewoon veel meer rock'n roll dan ik.
Dus als jij denkt een nieuwe gitaarrif te hebben, zegt zij sorry die ken ik al...
 Haha, juist, dat gebeurt de hele tijd. Echt een kansloze wedstrijd. En Lucy spaart mij ook niet. Dat is ook iets wat ik nodig heb. Ik ben nooit met makkelijke vrouwen geweest. Ik heb altijd - zoals wij mannen dat noemen - moeijlijke vrouwen gehad. En dat vind ik wel prettig, want dat brengt mij weer terug naar die rand. Weet je, die rand van alles staat wel een beetje symbool voor mijn leven. Lucy brengt mij ook naar die rand toe. Dat is soms irritant, maar ook spannend. Maar goed, Luce was mijn redding. Inmiddels zijn we dat punt al ruim voorbij, maar destijds was ze duidelijk mijn redding. En nu is ze mijn intrigerende sexy rock'n roll vrouw.
En gebruik je haar ook als toetssteen op muzikaal gebied?
 Ja, ik misbruik haar graag voor alles, en ook op dat gebied, haha.
En wat als ze je liedje niet mooi vindt?
 Nou, dan vindt ze het niet mooi. Dat vind ik dan natuurlijk wel kut, maar meestal heeft ze helaas wel gelijk, haha. Ze komt uit de Engelse muziekwereld, waar ze werkt met de echt grote jongens als de Stones en zo, dus ze heeft er wel kijk op. Daarnaast moet ik zeggen dat ik tegenwoordig ook wat relaxter ben. Vroeger was het veel meer my way or the highway. Als mensen iets niet mooi vonden, ging ik daar meteen tegen in. Dat doe ik niet meer. Als mensen de muziek niet mooi vinden, dan probeer ik niks te zeggen, maar naar ze te luisteren. Dat kan ik pas sinds kort hoor, dat is echt iets van de laatste twee jaar.
Laat je je kinderen ook je nieuwe nummers horen?
 Ja. Dean mijn oudste van viereneenhalf zegt als ik een liedje laat horen gewoon nee, dit vind ik niet leuk. Dat is pas een rockster. Catwalk Criminal doet hij beter dan ik. En Jim is bijna anderhalf. Dat is de heavy gast van de twee. Met zijn tweeën zijn ze nu al de coole rockband.
Ben je een strenge vader?
 Lucy en ik proberen ze heel vrij te laten opgroeien, ze te leren juist buiten die lijntjes te kleuren. Maar aan de andere kant zijn wij denk ik wel veel strenger dan de meeste ouders.
Waarom dan?
 Omdat ze een beetje in een unieke positie zitten. Ze worden door een hoop mensen al anders behandeld. En dan heb je nog de pers en zo. Het is voor mij en Lucy belangrijk om heel strikt te zijn in dingen van wat is wel waar en wat is niet waar. Maar het allerbelangrijkste wat ik ze hoop mee te geven is de kunst van het dromen. Durven dromen, en durven voor dromen te gaan.
En ga je straks ook tegen je kinderen zeggen, he, zoek die rand een sop, dat is spannend>
 Eh, nou nee. Ja, weet je wat het probleem van onze kinderen gaat worden? Papa en mama hebben alles al gedaan wat god verboden heeft. Kijk, mijn ouders hadden echt geen idee van wat ik allemaal 's nachts uitvrat. Maar kinderen van nu hebben het veel lastiger. Papa en mama weten teveel, hebben alles zelf ook gedaan. Dus ik verwacht heel creatieve oplossingen.