KANE
 
de Tijd




Een jaar was het stil rond de rockgroep Kane. Er moest verwerkt, geschreven en geofferd worden. Nu zijn ze terug met "organische" rock voor de massa. "De liedjes waren er al, we moesten ze alleen nog vinden.

Opwinding in de Tv-studio: Kane-zanger Dinand Woesthoff heeft zijn beroemde lokken gekortwiekt. Een jongensachtig koppie is het resultaat. Zelf wil hij er niet te veel woorden aan vuil maken ("Vannacht om half drie door een vriend van me geknipt"), maar de meisjes voor het podium van Top of the Pops slaken een gilletje. Lekker handig, verzucht iemand van de platenmaatschappij. "We hebben net de fotoshoot voor het nieuwe album achter de rug. Op elke foto staat hij met lang haar." Een nieuwtje tovert een lach op het gezicht van de bandleden. So glad you made It, de nieuwste single van de Nederlandse rockgroep, is tot Alarmschijf van Radio 538 gebombardeerd. Dat betekent dat het nummer zeker een keer per twee uur voorbijkomt - ruim veertig keer per week. "Yes"! roept Woesthoff. "We gaan weer beginnen." Met andere woorden: circus Kane is weer in de stad.
Niemand zou zich tweeënhalf jaar geleden druk hebben gemaakt over het haar van Dinand Woesthoff. Op een middag staan vijf jongens uit Rotterdam en Den Haag op de parkeerplaats van platenmaatschappij BMG klaar voor een optreden. Het is de introductie van een nieuw rockbandje dat de potentie heeft uit te groeien tot iets groots. Ja, dat horen we vaker. Toch maken deze jongens, ze noemen zich Kane, indruk met hun gepassioneerde rockmuziek, die weliswaar put uit vele stijlen, maar qua presentatie al een dikke acht scoort.
Twee jaar later is het debuut van Kane As long as you want this meteen al een groot succes. De wapenfeiten liegen er niet om: de plaat heeft een dubbel-platinastatus, met ruim 160.000 verkochte exemplaren. De band krijgt zes TMF-awards en een MTV-award voor "Best dutch Act". Kane, de natte jongensdroom van de Haagse zanger Dinand Woesthoff en gitarist Dennis van Leeuwen uit Rotterdam, is werkelijk iets gaan betekenen. Een bandje dat zich in ons land heeft gemanifesteerd tot een van de meest populaire en gewaardeerde rockgroepen van dit moment.

De opnamerepetities van het muziekprogramma Top of the Pops. Het Friese duo Twarres repeteert met zijn band, Kane geeft op het andere podium zijn instrumenten alvast een plaats voor een akoestische sessie. Het is het eerste TV-optreden voor Kane sinds een jaar stilte. Er zijn wat wisselingen in de groep. Met een extra gitarist, Paul Jan Bakker, uit de band Anouk, een nieuwe drummer Martijn Bosman (Gotcha) is Kane nu een septet. Twee drummers gingen Bosman voor. So be it. "Liedjes zijn heilig voor ons", zegt Dinand Woesthoff stellig. "Niet de musici. Indien nodig doen we een offer. Je moet je als band blijven ontwikkelen." Dennis van Leeuwen: "We vonden de gitaren niet vol genoeg klinken. We zaten aan ons plafond. Natuurlijk konden we een stevig rockgeluid neerzetten, maar een nieuwe richting vroeg om toevoeging."
De repetitie is in volle gang als Dinand abrupt stopt. "Sorry hoor," zegt hij tegen de opnameleider. "We moeten het nog even in elkaar zetten". Tegen zijn groep: "Jongens denk aan Portugal. Eerst vertig minuten wachten en dan het vuur uit je sloffen. Weet je nog? Dat was kicken toen."
Na een slopende periode van diverse tournees als de U2-Flashbacktournee, optredens op Bevrijdingsfestivals en hoogtepunten als Pinkpop was het begin dit jaar even gennoeg. "Een process van eb en vloed," zegt gitarist van Leeuwen. "Er gaan zoveel nieuwe ideeën kriebelen, dat wil je gewoon gaan uitwerken." Het duurde acht maanden voor de CD So glad you made It af was. Een tijd van inspiratie opdoen (Marvin Gaye, Jimi Hendrix, Jim Morrison, Prince, Pink Floyd), ideetjes opnemen en oude boekingen afwerken. Uiteindelijk bracht Kane vijftig dagen door in de ICP-studio in Brussel, waar ze leden aan een soort studioziekte. De buitenwereld vervaagde langzaam maar zeker.
"De liedjes waren er al, we moesten ze alleen nog vinden," concludeert Woesthoff met een onvervalst Haags accent in de kleedkamer. "De kracht van de liedjes is het verhaal. We wilden het sferische van dancemuziek en de kracht van een rockliedje zien te vatten. Harmonisch, organisch om je mee te laten voeren. Songs moeten goed zijn, zo zien wij het. Dus dan ge je zoeken. Alle ingrediënten lagen op tafel, maar dan de juiste combinatie." Er is iets aparts aan de hand, vindt de zanger. "Dat heb ik vanmorgen weer gemerkt bij het live-optreden bij Rob Stenders op de radio. Er groeit iets. De band krijgt vorm en iedereen voegt iets toe. Dat was voorheen ondenkbaar. Dennis en ik waren bij ons eerste album met z'n tweeën. Wij nodigden musici uit en gebruikten ze voor ons geluid. Dat sprak hen ook aan, dat vonden ze muzikaal gezien aantrekkelijk. Zo gebruikten we elkaar voor ons eigen plezier. Onze eerste plaat - je moest eens weten hoe dat ging. Als ik er zo op teruglijk, denk ik dat we voordurend probeerden aan de juiste eisen te voldoen. Dennis en ik hadden een tape met daarop een gitaarrifje plus zang in elkaar gezet. Dat was de demo. vervolgens kwam er een sessiemuzikant binnen die twee keer luisterde en het even ging inspelen. Zoals Hans Eijkenaar, die de plaat kwam indrummen. Wow, fluisterden we tegen elkaar, dat is Hans Eijkenaar. Hij speelde en pakte z'n spullen. Klaar. En wij vonden het prachtig . In die roes hebben we toen zo goed mogelijk een plaat in elkaar weten te zeten. Met de weinige kennis die we hadden. Het was toen het hoogst haalbare." Volgens Woesthoff is Kane nu pas echt een bandje aan het worden. Een fase die tot nu toe was overgeslagen. Hij heeft het over totaal andere vibes. "Een natuurlijk proces gaat ons nu leiden. We zijn nu een team waarim geldt: alle ego"s uit en alle talenten aan."

Er is intresse uit het buitenland. Altijd een prettig vooruitzicht voor een Nederlandse band. Al zijn over de grens succesvolle acts op een hand te tellen. Ook met het eerste album As long as you want this werd een poging gewaagd. Kane kwam uit in Portugal, evenals in buurland België. Dat haakte vroeg weer af - te moeilijk. Portugal ging voor de bijl. De muziek ging de komst van de band vooruit: de single stond op zeven. Kane speelde als hoofdact op een groot festival.
So glad you made it moet de echte buitenlaandse doorbraak worden. Er is meer dan genoeg belangstelling, weten Woesthoff en van Leeuwen. En over welke landen habben we het dan? "Dat is niet belangrijk," reageert de zanger fel. "Als alles in kannen en kruiken is, wil ik er best over praten. Maar hoe vaak hebben we al niet gelezen over Nederlandse bandjes die het zouden maken in het buitenland? En dat het ze niet is gelukt? Met hangende pootjes kwamen ze terug. Ik vind dat de pers daar mee een rol heeft gespeeld. Op het moment dat een artiest ook maar een beetje uitzicht heeft op een carriere in het buitenland, een heel fragiel pad om te bewandelen, komt er al een negatief stuk. Zo'n traject hangt van zoveel af. Een goede plaat, dat is een. Maar vervolgens komt er nog een heel verhaal achter die plaat. Die ene grote baas, heel ver weg, die moet het goedkeuren. Daar komen politieke strategieën aan te pas, een wirwar van meningen en keuzen. Ik plaats er mijn vraagtekens bij hoeveel artiesten nu werkelijk een serieus onderbouwd plan onder hun neus hebben gekregen om hun plaat elders uit te brengen. Anouk, Urban Dance Squad, Candy Dulfer, de Venga Boys, ja. Maar neem Ilse DeLange, dat is gewoon een sneu verhaal geworden. Hoe die door de pers erop is afgerekend. Oke, het is misschien niet de slimmste keuze geweest om niet meer in Nederland te spelen, maar het is zo link allemaal. In het begin is iedereen trots, het meisje heeft talent, terwijl de pers al op zijn horloge kijkt hoe lang het duurt voordat ze weer terug is. Daarom willen we voorzichtig zijn. We geven niemand de middelen om alvast een kloteverhaal te maken. Laat de feiten maar spreken." Of ze het zouden willen? Tuurlijk. Woesthoff: "Weet je wel wat voor een kick het geeft om in een vreemd land te staan waar je elkaars taal niet spreekt maar waar ze wel onze nummers meezingen? Het enige wat ik er eng aan vind, is dat je tussendoor in het Engels moet lullen. Gebleken is dat onze set ineens een stuk sneller gaat."

Nog steeds is Kane een rock-georiënteerde groep, maar de band heeft in deze tweede fase synthesizer en samples aan zijn sound toegevoegd. Dat levert een ander, meer doordacht geluid op. Maar dat wil niet zeggen dat de karakteristieke harde powerzang van Dinand, onderstreept door snoeiharde gitaren, verleden tijd is, maar de muziek heeft meer diepte, meer soul gekregen. De Cd So glad you made it bevat meerdere muzieklagen en meer rustpunten. Dat is voor het grootste gedeelte de verdienste van programmeur Rein Ouwenhand, die samples en andere elektronische geluidjes aan de plaat toevoegde. Zoals, tja...U2? "Kom maar op," zegt van Leeuwen. "Die vergelijking gaat hoe dan ook komen. En ja, U2 is onmiskenbaar aanwezig." Dus toch goed geluisterd naar U2? "Wat men er allemaal niet van vindt," zegt Woesthoff. "Kane wil heel graag U2 zijn, lees je dan. Ach, U2 is alleen maar de beste rock-'n-rollband die er ooit is geweest. Natuurlijk, wat dacht je dan? Kane maakt zijn eigen muziek, maar is uiteraard beïnvloed door veertig jaar popmuziek. We beweeren zeker niet alles zelf uitgevonden te hebben. We luisteren naar Elvis, The Rolling Stones, Motown tot de fucking Tielman Brothers."
Het sleutelwoord voor Kane is organisch. Waarmee wordt bedoeld of iets smaakvol wordt toegepast, of het in elkaar vloeit. Niet een bandje dat zomaar wat rock met een hiphop-beat mixt. Dat blijkt ook op een avond in de Rotterdamse lounge-club Off Corso, waar Kane een eerste luistersessie houdt van de plaat. Met een podium vol kaarsen wordt de plaat aan publiek in kussens en zitzakken geïntroduceerd. Onwennig staat de band zelf tussen zijn toehoorders. Van Leeuwen verkent alle hoeken van de zaal met een brede grijns. De plaat klinkt overal lekker. Ook de videoclip die bij de single hoort, is intussen een feit. Hanggend aan vleeshaken op een schietbaan dient de band als schietschijf voor een stel enthousiaste, schietende hobbyisten. Kane ziet nauw toe op de productie, zoals de band dat ook doet bij de CD-layout of merchandise. Er gaat in principe nooit iets de deur uit zonder dat de firma Kane, met Woesthoff en van Leeuwen aan het hooofd, zijn akkord heeft gegeven. En dat mag best met een knipoog. Eerder schreef Kane een prijsvraag uit voor aankomende filmmakers voor de video Head down. "Ik werk met mensen met wie ik een goed gevoel deel," zegt Woesthoff. "Dat kan ik maar met weinig mensen. En weet je waar je dat voor doet? Als we van Pinkpop af strompelen, helemaal af, en Huub van der Lubbe zegt tegen je: Goede show. Man, ik zat vroeger in een schoolbandje en toen mochten we in het voorprogramma van de Dijk spelen. Dat was mijn hoogtepunt van jaren! Huub van der Lubbe, Frank Boeijen, Barry Hay. Die gasten zijn pas rock-'n-roll. Dan gaan wij nog een mooie tijd tegemoet."