KANE
 
Playboy




Vragen aan Kane mogen eigenlijk alleen maar over muziek gaan - en al helemaal niet over Guusje N. Maar goed, Dinand & Dennis ademen dan ook een an al rock 'n' roll uit. Twintig vragen over muziek dus aan de winnaars van de MTV Award.

 Wanneer hebben jullie in de afgelopen drie jaar - sinds jullie doorbrak dus - overwogen om defintief een punt achter Kane te zetten?
Dinand: (verbaasd) Orginele vraag. maar ik moet je teleurstellen. Dat moment hebben we nooit gehad. Integendeel zelfs. Maar stel de vraag volgende week anders nog een keer. Je weet maar nooit.

Wat klopt er niet aan jullie imago?
Dinand: Dat is voor ons een loze vraag. Alles klopt namelijk. Ik zal het uitleggen: alles wat jij vindt dat wij zijn, dat klopt. Wij spelen en we doen de dingen die we doen. Dat loopt uiteen van het maken van videoclips tot het bedenken van de show van onze concerten. Wij doen dat zoals we dat ook echt willen doen. En wat voor indruk dat allemaal bij jou achterlaat, dat is een volledig subjectief ding. Als jij dus denkt en vindt dat Dennis de aardigste gozer ter wereld is, dan is dat prima wat ons betreft. Denk jij dat ie de grootste klootzak is, dan is het ook oke. Zo komt dat dan blijkbaar op jou over. We kunnen er toch niets aan veranderen.
Dennis: Elke artiest heeft een bepaald imago, of het nou Andre Hazes of Mick Jagger is. Elke artiest staat ergens in de markt en daar is over nagedacht. Bij Kane gaat het om een natuurlijk imago omdat het echt en puur is. Het is geen bullshit. Wij denken niet: wat moeten we dragen dat iedereen kicken zou vinden? Wij dragen wat we lekker vinden zitten. Imago is een onwijs interessant ding om over te praten. Zeker in Nederland waar de pers er nog niet echt veel van begrijpt. Als het woord imago alleen al valt, wordt meteen in cliches en vooroordelen gedacht. Zo van: Ohoh er wordt nagedacht over imago, en dat heeft niets met muziek te maken. Bijna altijd leidt dat ertoe dat zo'n band of artiest meteen al besmet is. Onzin. Iedereen is bezig met imago, of het nu bandjes, vertegenwoordigers of journaallezers zijn.

Vertel nu eens eindelijk hoe het precies zit met de vete tussen Anouk en Kane.
Dinand: Iedereen wil weten hoe dat zit, maar jij gaat daar van mij geen antwoord op krijgen. En weet je waarom niet? Omdat er zo ver ik kan nagaan voor mij nooit een probleem tussen Anouk en mij of Kane is geweest. En als dat wel zo geldt voor Anouk, dan moet je Anouk maar vragen om opheldering. Ik kan niets anders zeggen dan dat er überhaupt geen probleem is. Dat Anouk en ik nogal vurige types zijn waarbij het op dag 1 waanzinnig goed kan klikken en we elkaar op dag 2 de hersens in willen slaan en dat het op dag 3 wel weer goed zal komen, dat is nooit anders geweest. Ik vind Anouk een hele goeie zangeres en zij is een van de weinigen in de muziekbizz waarbij wij op muzikaal vlak zo goed op een lijn zaten. En voor de rest niks.

Is het moeilijk om Dinand Woesthoff en Dennis van Leeuwen te zijn?
Dennis: Totaal niet. Ik ben erg blij met wie ik ben. Zo lang je het ding kunt doen waarvan je voelt dat het ook helemaal jouw ding is, heb je niets te klagen. Wij werken hard, maken veel lol en kunnen met passie doen wat we willen doen. Dat is voor mij het hoogst haalbare. Toen ik 14 jaar was en gitaar ging spelen, was dat mijn enige passie en het enige waar ik mijn ziel en zaligheid in wilde stoppen. En dat doe ik nu ook nog steeds precies zo. Het enige verschil met toen is dat ik er nu nog succes mee heb en dat is dus helemaal super.
Dinand:Voor mij is het niet moeilijk om Dinand te zijn. Ik denk dat bepaalde mensen verschrikkelijk moe worden als ze me alleen al zien en ook dat er mensen zijn die vinden dat we geen reet voorstellen. Maar waar het mij om gaat is dat ik het erg naar mijn zin heb. en dat heb ik.

Een deel van de serieuze pers - Volkskrant, nieuwe Revu, het Parool - is niet mals in zijn kritiek op jullie nieuwe Cd. Hoe ga je daar mee om?
Dinand:Al die kritiek komt maar uit een ding voort: in Nederland mag je wel snel gaan, maar mag je niet te groot worden. Want dan moet de pers zich opnieuw gaan positionieren ten aanzien van jou. Een deel van de pers wil gewoon niet dat je veel platen gaat verkopen. Die willen liever dat het allemaal een heel klein obscuur gebeuren blijft. Dat is overigens altijd al in de geschiedenis ten aanzien van creativiteit zo geweest. Rembrandt, Van Gogh, Anton Corbijn. Die kregen hun erkenning allemaal in het buitenland en pas later in Nederland. Maar dat is niet erg. Het is een gegeven.

Jullie zijn heel erg aangevallen op het feit dat het zo snel is gegaan met Kane. Trekken jullie nu lekker een lange neus?
Dennis:Zo zijn we niet. Maar het is wel een interessant fenomeen om te zien dat wij de recensenten en kritische journalisten helemaal niet nodig hebben gehad om ons ding te kunnen doen. En zo zou het ook moeten zijn. Het zou puur om muziek moeten draaien. Jij luistert ernaa - en daar hoef je dus helemaal geen muzikant of journalist voor te zijn - je drukt dus op play en dan vind je het leuk, of je vind het niet leuk. Wij hebben de mogelijkheid gehad om via onze eerste plaat te woorden voorgesteld aan het publiek. Vervolgens vonden ruim 160000 mensen het leuk genoeg om naar de winkel te lopen, om er twintig euro voor te betalen en naar huis te gaan en de plaat op te zetten en te zeggen: Dit vinden wij te gek. Nou, dat is cool. Helemaal te gek. Mensen bepalen zelf wel of ze iets leuk vinden of niet. Het zijn gelukkig niet de journalisten die dat bepalen.

Speelt jullie uiterlijk ook een rol bij het succes?
Dinand: Het zou heel naief zijn om te beweren dat in deze tijd muziek allen genoeg zou zijn om zo ver te komen. Maar bij ons is alles ondergeschikt aan de muziek en het liedje. Je kunt ons dan ook niet afrekenen op ons uiterlijk. Bij ons gaat het om het totaal. En natuurlijk zal het schelen dat we er uitzien zoals we er uitzien en niet alsof we zojuist uit een vat met zoutzuur zijn gesprongen.

Waarin onderscheidt Kane zich van andere bands?
Dinand: Ik weet niet waarin wij ons onderscheiden. Ik kan alleen maar praten over hoe wij het voelen. En dat is dat alles bij ons om de muziek draait. Wat wij maken is niet vernieuwend. Helemaal niet zelfs. Maar wij maken wel goede liedjes. Ik weet dat veel mensen in het begin hebben gedacht dat wij een bedachte groep zijn. Maar dat is gelul. Wij hebben altijd gestaan voor wat we deden en maken zonder concessie te doen. Wij hebben deze nieuwe plaat ook voor niemand anders gemaakt dan voor onszelf.

Probeer de structuur van Kane een uit te leggen. Is Kane niet gewoon Dinand en Dennis plus nog een stel gastmuzikanten?
Dinand:Bij Kane ging het niet op de bekende romantische wijze van: zeven jongens die elkaar al op de kleuterschool ontmoetten, gelijk vrienden werden en vervolgens besloten om muziek te gaan maken. Nee, bij Kane zijn Dennis en ik begonnen en vervolgens kwamen daar toen we onze eerste plaat al maakten, steeds meer jongens bij. Maar de trein reed al. De trein reed en werd en wordt nog steeds bestuurd door twee mensen: Dennis en mij. Maar we wilden en zochten wel de beste en leukste mensen om ons heen. Dus als we met ons zevenen muziek maken is dat niet omdat dat nou zo lekker uitkomt op de hoes, maar alleen omdat het zo het beste is en helemaal te gek is.

Maar is Kane een democratische band?
Dennis: In principe wordt alles besproken. In die zin is Kane dus wel een democratie. Ik zie mezelf als muzikale ideen-aandrager en bovendien ben ik gitarist. In Dinand heb ik iemand gevonden die talent heeft voor het schrijven van liedjes en die een verhaal op het podium kan vertellen en uitdragen. We kennen en onderkennen allebei onze eigen kwaliteiten. Maar als puntje bij paaltje zou komen en we een meningsverschil over de muziek of bij de plaatopnames zouden hebben, dan beslist Dinand.
Dinand: En wat de rest van de band betreft zit het zo: je hebt twee uitersten. Of het romantische schoolbandjes-idee of je hebt het framework waarin een hoofdmuzikant muzikanten inhuurt om bij hem te komen spelen en die eigenlijk zo ingewisseld kunnen worden. Bij Kane zitten we ergens in het midden van die twee uitersten.

Met zoveel succes komen er ongetwijfeld ook veel leuke en interessante aanbiedingen - filmrollen, spotjes - op jullie pad...
Dinand: Klopt. En achteraf kun je al die leuke dingen die op je pad kwamen en komen, zien als een soort test. Er zitten vaak heel leuke dingen tussen. Maar we hebben ons bij alles altijd afgevraagd: waarom vragen ze mij? Kan ik acteren? Dat weten ze helemaal niet. Misschien wel, maar is misschien genoeg om je te vragen voor de hoofdrol van een film? Ik denk het niet. Daar denken wij dus goed over na om uiteindelijk bijna altijd tot de conclusie te komen: dit moest ik maar niet doen. Natuurlijk streelt het je ego als je gevraagd wordt. Maar wij vragen ons meteen daarna altijd af: waarom wij? En meestal is dat alleen omdat je een bekende kop hebt en verder niet. Kane bestaat omdat wij muziek wilden maken en om te leren en ervaring op te doen. En daar zijn we ook 24uur per dag mee bezig. Op het moment dat je je laat verleiden tot het doen van dingen die niet met muziek te maken hebben, gaat het ook mis. Dat zie je ook aan al die mensen uit de soapwereld. Je kunt ze niet opnoemen of plotseling staan ze te zingen. Dan denk ik: focus je op je ding en doe dat nou gewoon goed.

Welk vooroordeel ten aanzien van de pop - en showbizz hebben jullie in de afgelopen drie jaar moeten herzien?
Dinand:Het vooroordeel dat je ten opzichte van iedereen hebt die je eigenlijk niet kent. Je hebt een bepaalde indruk van mensen door wat ze doen. Maar je kent die mensen helemaal niet. Ik zal je een voorbeeld geven: er zijn artiesten waarvan wij vinden dat ze nu niet bepaald de meest geweldige muziek maken. Als die mensen - als je ze eenmal ontmoet - dan ook nog eens klootzakken blijken te zijn, is het helemaal mooi. Want dan klopt het plaatje. Maar bijna altijd is het zo dat die mensen en artiesten als je ze eenmaal tegenkomt super aardig zijn. En dan denk je: Jezus, wat ben ik toch een zakkenwasser. Maar dat is goed, want ik ben 29 en moet nog veel leren. Daarom probeer ik nu ook zoveel mogelijk om niet te oordelen over wie dan ook. Bij muziek ligt dat anders: dat vind je leuk of niet leuk en daar mag je wat over zeggen. Maar de persoon achter die muziek, daar kun je helemaal niets over zeggen.

Heeft die instelling ook te maken met het feit dat jullie soms worden gezien als bandje met een arrogante uitstraling?
Dennis: Inderdaad lezen we weleens dingen die anderen over ons zeggen. En dan denk ik: Wacht even, jij kent ons helemaal niet. Het probleem met dit soort dingen is dat je jezelf altijd met 1-0 achter zet als je iemand met een vooroordeel tegemoet treedt. Negen van de tien keer blijk je je vooroordeel namelijk grondig te moeten herzien.
Dinand: Ik moet wel vaak lachen om mensen die ons nu voor het eerst ontmoeten. Die zijn erg geneigd om Dennis meteen aardig te vinden en mij een beetje als de afwachtende, afstandelijke, ietswat arrogante van de twee te zien. Inderdaad ben ik wel wat afstandelijker geworden omdat te veel mensen iets van ons willen en moeten. Dat is niet erg, maar ik probeer eerst eens te kijken wat je komt doen. Als je motieven goed zijn, dan heb je aan mij geen moeilijke.

Wat is het cement dat Dinand en Dennis zo aan elkaar hecht?
Dinand: We zijn qua karakter twee totaal verschillende types, maar we vullen elkaar perfect aan. Maar wat ons echt met elkaar verbindt, is dat we allebei alles, maar dan ook alles willen doen voor de muziek. Daar klikten we op toen we elkaar ontmoetten en dan is nog steeds precies zo.

In hoeverre zijn jullie de afgelopen drie jaar veranderd?
Dinand: Als alles zo snel gaat als bij ons in de afgelopen drie jaar is gebeurd, krijg je geen tweede kans en moet dus ook alles raak zijn. Daar leer je mee omgaan en dat wordt uiteindelijk zelfs je nieuwe werkelijkheid. Dat alles raak moet zijn en die constante druk - die je op een gegeven moment zelfs niet eens meer als druk ervaart - zorgen ervoor dat je je leven anders gaat leiden. Het gaat heel snel en dat betekent dat je ook heel snel moet gaan denken en moet anticiperen op situaties. We zijn daardoor behoorlijk stressbestendig geworden.

 Wat vinden jullie van de kritiek dat Kane zoveel op Pearl Jam lijkt?
Dinand: Degenen die dat beweren hebben dan niet goed naar onze muziek geluisterd en zijn bovendien erg bekrompen. Als je beweerd dat ik net zo zing als Eddie Vedder van Pearl jam vind ik dat een domme opmerking. Er zijn namelijk zangers en bands waarmee we veel meer gelijkenissen vertonen. Maar op zich ben ik ook wel gevleid, want Pearl Jam is niet de slechste band om mee te worden vergeleken.

Gingen vrouwen zich anders gedragen sinds jullie succes?
Dennis: Niet alleen vrouwen, ook mannen gingen zich anders gedragen. Mensen zien je plotseling anders omdat ze je op TV hebben gezien. En vrouwen in het bijzonder? Niet dat ik niet van vrouwen hou, integendeel, maar ik ben er eigenlijk niet echt mee bezig.
Dinand: Het valt moeilijk te ontkennen dat er vrouwen zijn die zich anders gedragen dan voorheen. Ik ben er ook niet mee bezig. Ik vind het wel leuk dat wij qua muziek niet alleen stoere mannen aanspreken maar dat we ook vrouwen aantrekken.

Geen groupie-achtige taferelen dus bij Kane?
Dinand: Er zijn bandjes die erop kicken om na afloop met iedereen te staan geilen. Wij vinden dat niet zo kicken. Want waarom komt zo'n fan op mij af? Dat is alleen omdat ik op het podium sta en een liedje zing. Alleen dat deel van mij kent zo iemand. Voor de rest kent ze me niet. Misschien ben ik wel een lul, of onwijs aardig. Maar dat weet ze dus niet. Dus op het moment dat zij mij op ongelijkwaardige - niet neutrale - basis ontmoet is die relatie bij voorbaat al in gevaar.

Zouden jullie jullie nieuwe CD zelf ook kopen als je niet toevallig in Kane zat?
Dinand: Absoluut. We zijn allebei supertrots op onze nieuwe plaat. We zijn negen maanden met de plaat bezig geweest en nog steeds hebben we elke keer als we een nummer draaien die kick.

Bestaan Kane over drie jaar nog?
Dinand: Zo ver vooruit denken we niet. Niet omdat we er dan niet meer zijn, maar meer omdat we vanwege alle hectiek van week tot week leven. Maar als de mensen niet meer op Kane zitten te wachten, zal Kane ook niet meer spelen. Het was een uitdaging om er te komen, en nu is het de kunst om het succes vast te houden. Gelukkig ligt het ambitie-niveau van dit bandje erg hoog.