Kanefeelings.com

Oor

Kane wil de wereld veroveren. Dat begint met twee uitverkochte shows in Ahoy op 12 en 13 december. En vervolgens, in het nieuwe jaar, is het buitenland aan de beurt. Een groot gedeelte van het bestande Kane-oeuvre wordt momenteel "herbewerkt", hetgeen moet leiden tot een internationale plaat, waarmee Dinand Woesthoff en zijn mannen hun vleugels buiten Nederland kunnen uitslaan. Tom Engelhoven spraak met Dinand Woesthoff en tekende de volgende woorden uit zijn mond op. Een portret in monoloogvorm.

Ahoy
Na de Heineken Music Hall en de festivals en feesttenten dit voorjaar en zomer heb ik gezegd ik kan niet langer zo meer blijven doen. Ik weet niet zo goed waar wij nog naar toe moeten. Het is wel leuk om live te spelen, maar er moet ook een soort uitdaging in zitten. En dat zit hem niet per definitie in schaalvergroting. Iets heel kleins intiems kan ook heel uitdagend zijn, maar in die lijn van wat wij nu aan het doen zijn was Ahoy een logische stap. We namen een optie op twee dagen. Ik verwachte dat wij best vrij rap een Ahoy concert kunnen uitverkopen. Dat is je gevoel dan, dat kun je niet onderbouwen. Ja, wel op je succes of de kaartverkoop van vorige optredens maar Ahoy is toch even wat anders. Nou, op een zaterdag ging hij in de verkoop, belde een vriendin van mij op om tien over tien 's ochtends: Je dacht toch niet dat ik in de rij ga liggen om kaartjes voor jou te halen? Toen wist niemand nog dat er een tweede zou komen. De eerste was in twintig minuten uitverkocht. We gaan er een show van maken waar mensen na afloop buiten komen van: wauw, we zijn overreden door een soort entertainmentbulldozer.

De Plaat
Toen wij So Glad You Made It uitbrachten wisten we al dat die international moelijk te verkopen zou zijn. Ook omdat hij heel trippy was. Zo wilden we hem toen maken. Punt. Maar in het buitenland kun je er niet mee uit de voeten. Er staat bijvoorbeeld geen single op die korter duurt dan vijf minuten. Als je naar de radio wilt, is dat in Nederland nog wel te doen. Maar als debuterend bandje in Engeland of Amerika heb je zo geen overlevingskans. In Nederland hebben we geen ervaring in dit soort dingen. Ja, de Earring. Maar dat is dertig jaar geleden.Er lag wel een pad toen, maar dat zit inmiddels onder het mos. De tijden zijn ook veranderd. Het is steeds meer een een money driven business geworden. Alles moet snel. In de business zitten nog maar weinig mensen die voor de muziek gaan. In Amerika zit dus wat meer ervaring op het gebied van pop. Op z'n zachtst uitgedrukt. Daar kom je mensen tegen die een visie hebben op wat jij doet, en dat in hun grote context zien. Ik ben naar Los Angeles gegaan en met een aantal internationale A&R mensen , de bazen van BMG eigenlijk, rond de tafel gaan zitten. Ik heb ze gevraagd wat er wel en niet goed is aan die plaat. Iedereen deed zijn zegje. Er kwamen een paar liedjes uit, een stuk of zes, zeven, die ze als favorieten hadden. Het moest meer to the point, de kracht van de liedjes moest efficiënter neergezet worden, met behoud van hun integriteit. Die zes, seven liedjes hebben we voor onze internationale plaat aangevuld met onder andere Damn those eyes en Can you handle me van onze eerste plaat. Damn those eyes is een een van de eerste nummers die wij ooit hebben opgenomen. Dat was vier jaar geleden, ik was nog nooit in een studio geweest. Daar moesten we ineens dat nummer opnemen, met allerlei studiomuziekanten die eventjes binnen kwamen lopen. En omdat dat liedje goed was is het een eigen leven gaan leiden. Maar is dat wat dat liedje verdient voor wat wij nu willen? Nee, heb ik altijd gezegd, het kan veel beter. Ik moest wel twee maanden trekken aan de platenmaatschappij. Jongens, dat moeten we opnieuw doen, want het kan beter en dat is ook goed voor jullie. Maar de platenmaatschappij is natuurlijk Nederland. Klein, klein, klein. Ze hebben flink verdiend aan onze eerste plaat, maar onze tweede plaat koste ze heel veel. Want: wij toerden ermee in het buitenland, en da's duur. Ik had de back up nodig van BMG International. Toen die er was zei BMG Nederland: okay, ga het maar opnieuw doen, laat Tim Palmer overkomen om te mixen. Je zoekt iemand die de plaat voor de international markt kan mixen. Dat zijn toevallig allemaal Engelse of Amerikanen. Tim heeft de eerste plaat van Pearl Jam gedaan, Tears for Fears, David Bowie, de laatste plaat van U2. Hij mixt die zes, seven nummers van de tweede plaat opnieuw. Sommige van de nummers zijn opnieuw ingezongen. De mensen in L.A. zeiden: dat kun je beter. Daar was ik het mee eens. Ik heb die tweede plaat ingezongen toen ik ongeveer net zo moe was als ik nu ben. Toen moest ik gaan zingen en dat was helemaal klote gewoon. Dat hoor ik ook. Ik kon voor een deel niet naar die plaat luisteren, omdat ik hem heel vermoeid vond klinken.

De Simple Minds Tournee
Vorig jaar mei waren we gevraagd om in het voorprogramma van de Simple Minds door Duitsland te toeren. Ik wist dat So glad you made it niet de plaat was waarmee we daar zouden gaan doorbreken. Maar BMG Duitsland wilde ons heel graag, ze wilden de plaat daar uitbrengen. Toen heb ik gezegd: wat is voor ons het rendement? Laten we het zien als een test: kunnen wij dit wel aan? Voor de Simple Minds toer hebben we met The Calling een aantal optredens gedaan in Scandinavie, Duitsland en België. Daar moesten we echt terug naar nul. Geen crew erbij, minimal spullen. Kleine tentjes. Ik wilde de hele club en mezelf gewoon testen of wij het aan zouden kunnen. Dat met The Calling was in maart. Het waren showcases, opgezet om het personeel van BMG in verschillende landen kennis met ons te laten maken. Het publiek kwam eigenlijk voor The Calling. En wat gebeurt er nou? Wij spelen in Stockholm, nou, het dak ging eraf. Helemaal te gek. Dan wordt je op een soort oerdrift teruggeworpen. Niemand kent je en je speelt ze plat met minimale spullen. Met de Simple Minds was het hetzelfde verhaal, alleen een slagje groter. We hadden onze grote toerbus, we hadden onze spullen, we hadden een roadie mee. De Simple Minds waren heel goed voor ons. Jim Kerr is een oude held van mij. In het begin was het heel afstandelijk. Maar halverwege stond hij bij elke soundcheck te kijken wat wij aan het doen waren. In Duitsland heb je een soort stadionnetjes van drie-, vierduizend man. Ze zien er niet uit als de Heineken Music Hall, maar meer als kleine Ahoy-tjes. Helemaal geweldig. Je speelt dan ook in voormalig Oost-Duitsland en merkt dat daar een totaal andere vibe hangt. Op een gegeven moment verkochten wij - qua merchandising - net zo veel, zo niet meer dan de Simple Minds. Het ging echt verbluffend goed. En de test was geslaagd. Want iedereen kan wel zeggen als hij in Nederland is: ik vind het leuk om in een toerbus te stappen en anderhalve maand van huis te zijn en elke dag ergens anders te spelen, maar je moet nog maar zien of je dat nomadenbloed in je hebt. Ik vind de combi fijn. Wat ik in Nederland doe vind ik super, helemaal te gek. Maar mijn missie is dat het buitenland ook steeds groter groeit. Je ontkomt in deze tijden van globalisering niet aan de macht van de radio en televisie. Je kunt wel heel vaaK gaan spelen , en toeren, maar het werkt - uitzonderingen daargelaten - over het algemeen niet meer zonder radio en tv. Dan is het ook nog zo: wij zijn echt een livegroep. Die combi zullen wij moeten hebben. Wij moeten die plaat maken waar de platenmaatschappij mee naar de radio kan. Ik heb in Spanje en Portugal meegemaakt dat de plat op de playlist komt, en dan kom je daar aan en dan moet je nog steeds live goed zijn. Want in dat circuit zitten wij. wij zijn geen artiesten die met een tape aan komen zetten. voor het livecircuit zitten wij in de zware divisie, zeg maar.

PinkPop
Verbazingwekkend genoeg waren de recensies achteraf unaniem lovend. Ach recensies, ze interesseren me niet meer. Ik zal hier heel straight over zijn: er is wel een tijd geweest dat ik mij daar druk over maakte. Toen onze tweede plaat uitkwam, kregen wij uit bepaalde hoeken zo de wind van voren. Op een onredelijke manier. En ook al probeer je jezelf daar tegen te weren...het is jouw hele ziel en zaligheid. En dan halen sommige mensen in hun hoofd om daar dingen over te zeggen die niets te maken hebben met waar ze eigenlijk iets over zouden moeten zeggen, de muziek namelijk. Toen had ik zoiets van: godverdomme, waarom moet dit nou. We hadden die toer met de Simple Minds gehad en we waren heel goed op elkaar ingespeeld. Maar ik moet eerlijk zeggen, we hadden wel een fout gemaakt, want we speelden vijftien shows achter elkaar door. De dag voor PinkPop stonden we op Rock am Ring, de dag daarvoor weer op een ander groot festival. Daar spelden we allemaal vijftig minuten en we raakten steeds meer vermoeid. Toen headlinen op PinkPop. En...het is helemaal langs mee heengegaan. Ik stond halverwege de show te zingen en het enigste wat ik dacht was: godverdomme, zorg dat je die eindstreep haalt. Want ik was zo moe, ik kreeg het er niet meer uit. Pinkpop...je had me moeten zien ook achter het podium, helemaal kapot was ik. Ik vond het ook niet een van onze beste shows. We speelden heel goed op Werchter. we speelden in die maand geloof ik achtentwintig keer. Dat bleken we aan te kunnen. Maar naar zoiets groots als Pinkpop toe was het een beetje overmoedig, om de dag daarvoor nog Rock am Ring te doen. Zo van: dat doen we wel effetjes.

Barend & Van Dorp
Vrij kort naar de moord op Fortuyn zaten we bij Barend & Van Dorp. We kregen een platina plaat. Ik zat aan tafel, met die gasten is het altijd wel relaxed. Een andere gast, choreograaf Rudi van Danzig had het over respect. Toen vroeg Frits: wat vind jij? Ik voelde ineens - whoem! - er iets uitknallen, waar ik 100 procent achter stond: Iedereen moet ten allen tijde in staat zijn om te zeggen wat hij of zij vindt. Maar wel gebaseerd op steekhoudende argumenten. Als jij over muziek iets vind, dan vind je dat. Ben je muziekrecensent, schrijf dan over muziek. Na Pinkpop is de stemming ten opzichte van Kane wel wat bijgedraaid. Maar laat ik wel wezen, er zijn nu nog zat mensen die mij een onwijze hufter vinden...maar kennen die mensen mij? Er zijn heel weinig mensen die mij kennen. Als ik over zo iets onschuldigs als muziek al zulke enorme vooroordelen meemaak, dan denk ik weleens, man oh man, hoe gaat het dan met dingen die er echt er toe doen, zoals politiek bijvoorbeeld? Waar ditzelfde menselijke gedrag zich zal projecteren, precies dezelfde dingen gebeuren, die niet gebaseerd op rede, maar op vooroordelen en onredelijkheid, onwetendheid en enorme ego's. Daar heb ik het toen over gehad. Het zegt natuurlijk veel over de staat waarin ons land zich bevindt.Toen Paul Rosenmöller zei: ik stop ermee, los van het feit dat hij mjisschien niet meer de goede nummer voor een partij was, zat er ook een heel ander dinge achter. Dat zijn kinderen bedreigd worden. Dan kun je vraagtekens zetten bij de zogenaamde tolerantie in dit land. Die is er totaal niet. Nederland komt er nu achter dat wij heel klein zijn qua denken.

Visie
Ik maak muziek, dat is mijn ding, daar kan ik al mijn energie in kwijt. En ik heb hele heavy energie in mij. Als ik geen muziek zou hebben, dan ontstaat er iets heel zwaars - in de negative zin van het woord. Goddank kan ik in de muziek alles kwijt. Ik kan dat doen, ik kan ervan leven, ik heb er enorm veel plezier mee en ik kan er een soort van visie die ik in mij voel proberen waar te maken. Ik ga niet zeggen dat het alleen maar leuk is, want het leven is niet alleen maar leuk. Ben ik een perfectionist? Ja. Kan ik wat ik doe goed? Ik denk ook ja. Alleen: er valt nog heel wat te leren en ik moet daar nog veel beter in worden. Ik doe dit in eerste instantie allemaal voor mezelf en niemand anders. Ik een ster? Je hebt mensen die stardom opzoeken, je hebt mnesen die het ondergaan en het nemen voor wat het is. Ik ben iemand die het neemt voor wat het is.

Afkomst
Mijn vader is van Indonesiche afkomst. Ik voel me honderd procent Nederlands. Maar ik voel me niet alsof ik honderd procent uit de klei bent getrokken. Je hebt zoveel honderd procent Nederlanders, en die zijn allemaal anders. Mijn vader heeft mij nooit helemaal geconfronteerd met waar hij vandaan komt. Je kon bij ons thuis wel merken dat er een soort Indisch randje was. Mijn vader kwam hier toen hij zeven was. Helemaal geacclimatiseerd, getrouwd met een Nederlandse vrouw. Ik was van de eerste generatie die helemaal in Nederland is geboren en getogen. Toch merk ik nu, met het ouder worden, dat zaken die vroeger onopgemerkt bleven, bepalend lijken voor de rest van mijn leven. Het zijn je roots. Ik merk eigenlijk een sterk ontwikkeld Indisch ding in mij. Ik vind dat prettig. En ja, dat kun je in mijn muziek horen. Een liedje als Let it be refereert direct aan thuis, mijn moeder en mijn vader. Veel van die Indo's die hier kwamen hielden van dingen als Jack Jersey, Freddy Fender, Emmylou Harris, een soort weemoedige, zoete country. De achtergrond hoor je terug in Let it be. Toen ik opgroeide hadden we geen centen, helemaal niets. Bij ons moest elk dubbeltje om en dan was het net te doen. En dat was prima. Ik herken wel veel in de verhalen van nu. Met die Marokkanen , waar veel mee aan de hand is. Dat is natuurlijk een herhaling. Toen vroeger de eerste Indo's kwamen, waren zij wat nu de Turken en de Marokkanen zijn. Veel blanke Nederlanders hadden nog nooit een donker mens gezien. Het woord Indo was een scheldwoord. ze werden uitgescholden voor Blauwe. Mijn vader heeft daar vroeger vaak verhalen over verteld. Zij kwamen dus naar Nederland, maar zij voelden zich honderd procent Nederlander. Zo waren ze ook opgevoed in Indonesië. Er werd Nederlands geleerd, Nederlandse geschiedenis..het was een kolonie. Er werd hen verteld: jullie zijn Nederlands. Maar toen ze eenmaal hiernaartoe kwamen, bleek dat ze helemaal niet zo Nederlands waren. Toen konden ze voor Nederland wel gaan vechten over de grens, om vervolgens pas vijfentwintig jaar later herkennign te krijgen. Dat lees je niet in de Nederlandse geschiedenisboekjes. Dat is vergeten. Ik ben nooit gediscrimineerd. Misschien een of twee keer, maar nooit echt. Aan mij zie je ook niet zoveel. Alles is herhaling. Nu groeit een genartie kinderen op van ouders die uit Marokko komen en die kinderen zijn zogenammd Marokkaans, maar eigenlijk - net zoals ik vroeger - groeien ze honderd procent Nederlands op. En die worden in enorme sterotypes geduwd. Zo'n moord op Fortuyn of 11 september, ik reageer niet muzikaal op wat er toevallig gebeurt. Ik ben dertig jaar, ik heb heel veel conflicten om me heen. En daar schrif ik over, al zolang ik muziek maak. Als je gaat kijken naar de tekst van Our hearts will beat as one, die tekst gaat over waar wij het nu over hebben. En dat de mensen dat niet oppikken? Ik weet niet wat men nou precies oppikt. Ja, ik doe mijn ding en ik weet wat ik oppik. Maar als ik mezelf vergelijk met twee jaar geleden? Ik kom er nu pas achter wat ik eigenlijk tegen mezelf te zeggen heb. Vier jaar geleden was ik een jonge hond, gewoon gaan en boem! Dat was niet onbescheiden. In alle onschuld was dat misschien doordacht. Maar het was altijd honderd procent straight. En nu ben ik niet ineens een oude lul, tenminste dat ervaar ik niet zo. Maar de afgelopen twee jaar merk ik dat er zoiets als volwassen worden bestaat. En dan sta ik nog maar aan het begin: in de peuterzaal van het volwassen worden. Als je jong bent, dan komen de dingen en gaan voorbij, ja rast als het ware door het leven heen. Er komt een bepaald punt, dat zal bij iedereen weer verschillen, dat je je zeg maar bewust wordt van je bewustwording. Het gaat allemaal wat dieper.

Stardom
Idolatrie is een vreemd gegeven. Ik kom het steeds tegen. Het heeft niets met mannen of vrouwen te maken, het is overal. Mensen gaan absoluut raar tegen je doen. Als ik de popster uit zou willen hangen in de meest extreme vorm, dan gaan bij wijze van spreken bij negen van de tien plekken de rode lopers uit. Alleen: ik zit niet zo in elkaar, het interesseert me niet. Dan zou het een soort misbruik maken van zijn. Het is niet echt. Er zijn echt mensen die denken dat ze een relatie met je hebben. Er zijn mensen die ik nog nooit eerder heb gezien en die claimen dingen waarvan ik denk: okay, zal wel, wat gek. Ik kan daar heel relaxt mee omgaan. Ik voel me er heel prettig bij. Ik vind het ook leuk als mensen naar mij toekomen om te zeggen dat ze onze muziek leuk vinden. Hoe bekender Kane wordt, hoe meer mensen niet meer naar mij toe durven te gaan. Ze baseren hun beeld van mij op allerlei rockclichés, inclusief: het is vast een enorm arrogante klootzak...dat is de popster. Soms als ik met vrienden de stad in ga, zeggen ze: jezus, als ik met jou ergens naar toe ga, dat is echt niet normaal. Maar ik zie het zelf niet meer. Even naar de bioscoop en de bioscoop staat op z'n kop, want daar komt de zanger van Kane binnen. Of als ik de McDonald's binnenloop en er staat iemand op. Moet je je voorstellen: je gaat even een hamburger halen en die man begint te klappen. Vervolgens staan er nog tien mensen op en die beginnen ook te klappen. En jij komt gewoon een hamburger halen... De schaduwzijde van mijn bestaan zit allemaal in deze dingen, de schaduwzijde zit'm in mijn eigen leven. Ik heb wel een portie daarvan meegekregen. Ja, ik heb wel eens op het podium staan janken. Dan trek ik de stekker eruit. Wat ik niet kan - is een kunstje opvoeren. ik wil niet in routine vervallen en langzaam grip verliezen op de reden waroom ik dit doe. De teksten van sommige van mijn liedjes zijn zo intiem. Het enige waardoor je beschermd wordt is dat je nooit vertelt waar het over gaat. Dat betekent dat jij jouw interpretatie ervan houdt en ik de mijne. Maar in principe is het een soort dagboek. Dus ja, ik heb ook op het podium gestaan terwijl het persoonlijk heel erg klote ging. Dat is heel gek, dat je voor een uitverkocht huis staat, dat iedereen staat te juichen, terwijl je van binnen staat te janken. Maar de andere kant van het verhaal is: de mensen komen om jou liedje en dat optreden, dat ben jij. En als jij helemaal in de shit zit , dan zal die zaal het voelen ook. In de teksten van Our hearts will beat as one of Damn those eyes staat eigenlijk precies wat er aan de hand is als ik echt naar de klote ben. Hoe meer ik naar de klote ben, hoe meer het waar is wat ik zing. En hoe lekkerder ik in mijn vel zit, hoe gevaarlijker het nog wordt om door te gaan met de show, hahaha. Als mensen mij vroeger zeiden: je teksten zijn wat donker, dan zei ik: ik weet niet hoe het komt. Ik ben helemaal geen depri mens, alleen dat is wel wat er uit mijn diepste van mezelf komt. Daar zit wel wat. Daroom zeg ik: het belangrijkste in het leven is hoe je omgaat met de conflicten in jezelf. Connie Palmer zei laatst op tv, en dat vond ik heel bijzonder, dat als ze nieuwe mensen ontmoet en ze vindt ze leuk of interessant, dan denkt ze: wat heb jij een mooie of leuke manier gevonden om om te gaan met je pijn. Toen dacht ik eerst: wat zwaar maar later dacht ik: eigenlijk is het helemaal niet zwaar. Hoe ouder je wordt, hoemeer de krassen van onderweg zullen uitmonden tot wat jouw leven is. En tussen die krassen door probeer je de best mogelijke optie te vinden. En dat is niet negatief.