KANE
 
Veronica Magazine



Dinand noemde zichzelf ooit met veel gevoel voor humor de hofleverancier van het betere rockwerk. Maar gelijk heeft hij, want met zijn band Kane levert hij na ruim een jaar stilte een nieuwe plaat af, die zelfs de laatste criticus over de streep zal trekken. Een lachende Dinand: "Wij zijn de dieners van de natie. Wij zijn hier voor u!"

Het is een grijze, druilerige dinsdagochtend op het strand van Scheveningen. Ondanks het slechte weer is het er druk; de strandtenten moeten weer opgebouwd worden, zodat het lijkt of het nooit winter is geweest. En dus trotseren eigenaren en medewerkers regen en wind. ook in Mecca (voormalig eigendom van Dinand Woesthoff) wordt er driftig geboord en getimmert. Dinand zit in een hoekje verstopt, zo ver mogelijk van het geklus vandaan. twee straalkacheltjes moeten hem warm houden. We krijgen een iPod in handen gedrukt, met daarop 13 nieuwe Kane songs. Voor we Dinand te spreken krijgen, moeten we eerst de derde studioplaat van Kane luisteren. Fearless is het eerste album na het overlijden van Dinands vrouw Guusje. Onbevreesd. Misschien omdat er na zo veel ellende niks meer te vrezen valt? De afgelopen vierentwintig maanden maakte de nu 32-jarige zanger hoogte en dieptepunten mee; titels als Faith, Love for the Sake of life en Solitary Madness zeggen genoeg. Toch is het volgens de zanger geen heavy plaat geworden. "De beste omschrijving die k van mensen heb gekregen, is dat deze plaat zwaar is zonder dat-ie zwaar is."Daar zijn we het maar gedeeltelijk mee eens; als de plaat na 45 minuten afsluit met Dreamer, blijf het brok in de keel niet achterwege. Voor Dinand was het een logische beslissing om Dreamer op fearless te zetten. "Het is voor mij nooit een vraag geweest of dat nummer er wel of niet op moest. Dreamer hoort bij dit reisverslag van de afgelopen twee jaar."

Voor we het gaan hebben over guusje, de nederlandse media, Amerika en een wilde rit door Californië in een rode Mustang, moeten we van Dinand mee het strand op. Nou ja, eigenlijk zijn terreinwagen in, die nonchalant voor mecca geparkeerd staat. Hij wil ons de remix van Something to say door Sander Kleinenberg laten horen, en dus gaan we achterin de auto zitten. Via de achteruitkijkspiegel zien we hoe Dinand geniet. drummer Martijn blijft roerloos zitten, terwijl gitarist Dennis druk bezig is de boel met de camera op zijn mobile telefoon vast te leggen. Na afloop vraagt Dinand wat we van de remix vinden. Hij had wel wat heftiger gemogen... "Dat komt misschien doordat dit de dag-remix is, voor als de zon ondergaat", verdedigt Dinand. "Wij hebben ook nog een nacht-remix. Deze track staat op de dag-dvd, de andere komt op de nacht-dvd waar de Amsterdam Deep Throat remix op komt".

In een interview met oor zei je dat dit album een logboek van de afgelopen twee jaar is geworden. Al die hoogte en dieptepunten samengevat in 2700 seconden. Is dat eigenlijk wel te doen?
Geeft dit album een weerslag van wat wij hebben ondervonden? Ja. Is het een een-op-een vertaling van al die seconden? nee, dat is het dus niet. maar ik denk wel dat het een heel eerlijk beeld is van waar we staan. Het is een opsomming van onze ideeën over de afgelopen paar jaar.

Op een bepaalde manier ben jij publiek bezit. Is het raar of juist bevrijden om je gevoelens te delen met miljoenen mensen die je niet kent?
 Tuurlijk is dat raar. Het is met name raar omdat een deel van die aandacht iets is waar ik niet op uit ben geweest. om wat voor reden dan ook is die aandacht alleen maar heftiger en groter geworden. Wij maken muziek, we willen graag platen verkopen en optreden. wat dat betreft hebben we allemaal een groot ego. Maar ik zit nog steeds niet zo te wachten op alles wat er omheen hangt. Dat is geen klacht, maar een opsomming van wat er aan de hand is. het blijft raar om te weten dat er heel veel oma's zijn die weten dat er een bandje is dat Kane heet omdat ze over ons gelezen hebben in verband met guusje. Het feit dat mensen heel veel van mij weten, was het afgelopen jaar op een aantal momenten niet zo fijn. Als tegenwicht is het zo, dat ik schijt heb aan heel veel mensen.

Dus wanneer je een persoonlijke tekst schrijft, denk je er nooit over na dat miljoenen mensen meteen weten wat jij ergens van vindt?
Op het moment dat ik een nummer uitbreng, houdt mijn invloed op en kunnen anderen er mee aan de haal gaan.Ja dat is zo. Maar mijn drijfveer om dit te doen is niet gebaseerd op andere mensen. Muziek is mijn therapeut, daar kom ik elke week en het gaat hartstikke goed. dat daar in de slipstream een heleboel mensen achteraan komen... dat is wat het is. Niemand zal toch werkelijk weten hoe ik me voel. De teksten laten genoeg aan je eigen interpretatie en ervaringen over om het niet te persoonlijk te maken.

Fearless is tekstueel gezien meer dan ooit een Dinand-plaat geworden. Herkent de rest van de band zichzelf wel in deze plaat?
Dennis: Dit is ook mijn plaat, omdat ik met Dinand in Kane zit. Als ik de nummers luister, voelen ze wel degelijk ook als mijn nummers. Oke, Dinand heeft de teksten geschreven en ja, die zijn heel persoonlijk, maar per saldo zet ik onder elk nummer mijn handtekening.
Martijn: Ik zie het zo: je bent met het ding Kane bezig. En wat jouw rol daar uiteindelijk in is, is van ondergeschikt belang aan het grote geheel.

Een paar jaar geleden maakte de pers een omslag van positief naar negatief. Dinand was arrogant, wist het beter dan iedereen. Dan gebeurt er zoiets verschrikkelik als de dood van een geliefde en plotseling is iedereen weer vol lof over jou. Krijg je daadoor niet een enorme afkeer van de media?
IK zie de omslag niet zo erg. A. Toen we net begonnen, werden we lang niet door elk medium omarmd en B. ik denk niet dat Guus dat moment was. Ik denk wel dat we na de tweede keer Pinkpop de 'credible' pers naar ons toe konden trekken. nu zitten we in een situatie waarin we ons zo bewezen hebben, dat het allemaal niet meer uitmaakt.

Heb jij veel geldingsdrang?
 Vroeger wel natuurlijk. Nu zijn we vijf jaar verder, we zijn andere mensen geworden, maar de inzet is nog steeds hetzelfde. Vroeger was ik gevoeliger voor kritiek, en achteraf gezien zou ik misschien wat dingen anders aangepakt hebben. Maar of jij nou een kutstuk over ons schrijft of niet, het is uiteindelijk allemaal publiciteit voor Kane en daar gebeuren de gekste dingen mee. een opstootje kan ervoor zorgen dat je plaat weer in de charts komt. Dat is de absurde realiteit waarin wij leven.

Je hebt van begin af aan geroepen dat Kane voor alles gaat. Denk je daar nog steeds zo over, nu je een zoontje hebt?
Nee! Ik denk nu anders over dingen, door de levenslessen die ik de afgelopen vijf jaar heb geleerd. vroeger riep ik hl hard dat Kane op een kwam, maar zo werkt het helemaal niet. Nu kan ik rustig zeggen dat mijn kind nummer een is, ik twee ben en kane op drie komt. Maar mijn kind wordt wel omringd met alles wat met muziek te maken heeft. alles in mijn leven is met kane verbonden. Mijn kind is het epicentrum in mijn leven en daaromheen draait de rest. het is heel bevrijdend om te weten dat mijn muziek heel belangrijk voor me is, maar dat het geen rol speelt, als het er echt op aankomt.

Tijdens jullie tijd in Los Angeles (waar een deel van de plaat is opgenomen) hebben jullie met een rode Mustang Californië doorkruist. Alleen schijnt de auto de rit niet overleefd te hebben ...
Als ik daar ben huur ik vaak een Mustang, zo'n oude. Deze keer kreeg ik er een met vier mijl op de teller. Er had nog niemand in gereden. Ik had zoeits van: oke right.
Dennis: We waren naar Amerika gekomen om een fotoshoot te doen. We houden niet zo van fotoshoots. gelukkig kan een shoot ook heel leuk zijn, als je drie gasten in een auto zet, en er een fotograaf achteraan laat rijden, die kiekjes maakt. Maar als je Dinand een auto geeft, moet hij altijd even kijken hoe hard dat ding kan. En hoe vet-ie kan slippen.
Dinand: Ik weet nog dat, ik in de diepte een stuk grond zag met stofwolken, en dat we dachten: Daar moeten we naartoe. maar dat bleek niet echt een weg te zijn...