KANE
 
Oor

Van Melrose rijdt Dinand ons naar Santa Monica Boulevard, naar de Paramount Recording Studios.(...) In de opnamestudio staat een pingpongtafel. Dinand gaat erop liggen. Als hij vertelt dat er binnenkort een boek van Guusje uitkomt met daarbij een cd met kinderliedjes, waarvan de boekhandels er al 60.000 hebben besteld, is hij duidelijk geëmotioneerd. Aan die cd is ook gewerkt door Reyn Ouwehand, die hier in L.A. bij het mixen nauwelijks van Dinands zijde wijkt.Ook aanwezig dezer dagen is de Britse stermixer Tim Palmer, die onder andere werkte met david Bowie, Pearl jam, The Cure en U2. Een aardige man, hij blijkt bovendien verdomd goed te kunnen pingpongen. Dinand legt uit dat zestig procent van de plaat eind augustus in Katwijk is opgenomen. Vervolgens is er gewerkt in de ICP Studio"s in Brüssel.
.(...). We mogen luisteren naar het voorlaatste nummer van fearless. Het nummer dat we te horen krijgen heel Love for the sake of live en is de dag ervoor afgerond. Dinand: Precies een jaar na de verjaardag van Guus. Dat was ook de dag dat we haar hebben moeten begraven. Hij legt uit: Het album is een soort logboek van de laatste twee jaar. Dit nummer gaat over de balans tussen wat je overkomt en wat je ermee doet.
Dinand doet het licht uit. Dan knalt het nummer, een erg intense, op het eerste gehoor bijna wrange ballade, uit de speakers..(...).Dinand staat achter me. Dit is de eerste keer dat buitenstaanders dit nummer horen. Als we een keer geluisterd hebben, voel ik hem achter me bewegen, met dat ranke, onrustige lijf. Hij zegt: Zoals met alles in het leven, moet je het twee keer horen..(...).

Die namiddag word ik gebeld. Dinand heeft een Ipod voor me met daarop de meeste nummers van de nieuwe plaat.Die kan ik bij hem komen ophalen.(...).De blauwe iPod-mini is verpakt in een flourscerrende groen-gele sok. Ik krijg er een zeer professionele koptelefoon bij.Zo loop ik grijnzend terug naar mijn hotel. Met de nieuwe plaat van kane, die waarschijnlijk nog niet eens door de andere bandleden gehoord is, in mijn borstzak. De volgende ochtend, de ochtend van ons geplande interview heb ik die negen nummers keer op keer gedraaid.Ze verbasen me. Hier klinkt een heel andere kane dan op hun eerdere platen. Veel soberder, minder rompslomp, erg geinspireerd en intens. Het zijn stuk voor stukerg goede liedjes, die recht op hun doel afgaan. En hoewel de plaat thematisch volledig in het teken staat van de verwerking van Dinands verlies, is het toch geen deprimerend geheel geworden.Veel van de nummers klinken zelfs uplifting, zoals de Engelsen zouden zeggen. Niet voor niets zijn er songtitels als faith en believe It. Het lijdt geen twijfel, dit is de beste plkaat die Kane ooit gemaakt heeft. Gefocust en volwassen. Het zal mensen een ander beeld van Dinand geven.(...).

Sessie Een Voor veel mensen ben je een tijd lang weg geweest. Ze zijn benieuwd hoe het met je is. Door je nieuwe plaat zullen ze je voor het eerst weer ontmoeten. Maar dat lijkt best confronterend. "ja, maar het is waarschijnlijk voor jou raader dan voor mij. Omdat ik al een lang jaar constant tegen allerlei confrontaties aanloop. Het zal nooit gewoon worden, maar het is minder raar dan het was"
Wat er in jou leven gebeurd is, heeft niks met kunst of muziek te maken, maar omdat je muziekant bent kun je er wat mee... "Ik denk niet dat je daarvoormuzikant hoeft te zijn. Iedereen kan het. Maar het is waar, voor mij is muziek duidelijk therapie. Een onwijze uitlaatklep. Toen we met kane begonnen, en ook daarvoor al, was muziek altijd nummer een voor mij. Maar dat is niet meer zo. Ik ben de laatste twee jaar zo geconfronteerd met de essentie van het leven...het gaat eigenlijk om leven en dood, geboren worden en dood gaan. Dat zijn nu eenmaal zo ongeveer de twee heftigste dingen die je kan bedenken"
Jij hebt die bijna in een gebeurtenis meegemaakt. "Ja, die zijn in dit geval honderd procent met elkaar verbonden. En dan is muziek niets.Als je bezig bent met het laten gaan van leven, dan ben je helemaal niet met muziek bezig. Zeker het laatste jaar heb ik enorm besef van relativiteit gekregen. Wat jij net zegt: Waar is Dinand nu? Wel, Dinand is natuurlijk een tijd uit de picture geweest. daar heb ik voor gekozen. Ik wilde eigenlijk met niemand iets te maken hebben. Maar ik wilde ook niet weglopen voor welke confrontatie dan ook. Ik had heel duidelijk tegen mijzelf gezegd: wat er ook komt, ik zal het onder ogen zien en proberen daar iets mee te doen. Dat is zo ratineel als je kunt worden en voor de rest...heeft ratio helemaal geen plek. Je moet je gevoelsmatig helemaal overgeven."
Gisteren liet je ons Love for the sake of life horen. Dat was erg heftig. het ademt de dood. Met allerlei unheimische mechanische geluidjes erdoorheen. "Het openingsnummer en het laatste nummer gaan over de dood. Go gaat over het uit dit leven gaan naar een volgend leven. daar geloof ik heel erg in. Dat de twee momenten van hier op aarde komen en weer gaan ongelooflijk dicht bijelkaar liggen, eigenlijk bijna met elkaar verbonden zijn. En dan eindigt de plaat met dreamer. Eigenlijk zijn die twee liedjes..."
De boekensteun van de plaat? "Ja en daar tussenin zit de reis, zal ik maar zeggen. Er staat een liejde op, Way down inside, dat heb ik geschreven net nadat Guus te horen had gekregen dat zij opgegeven was.Het gaat eigenlijk over mij op dit moment. Dat ik me open moest stellen voor wat komt. En tegelijkertijd daar total niet mee kunnen dealen, omdat het zoveel groter is dan jij."
Ik snap die tekst zo wel: je wordt met iets geconfronteerd waar geen ontkomen aan is. "Nou in dit soort situaties kun je wel een opaar keuzes maken. Ik heb dat gezien met vrienden van mij, die in dit, soort situaties andere keuzes maakten. Bijvoorbeeld door te zeggen: Ik ga heel hard werken, heel veel stappen, heel veel coke in mijn neus douwen. Of juist niet. Mijn keuze was zeggen: het leven stopt niet, het leven gaat keihard door. Met name omdat ik een kind heb. Mijn zoon was zeven maanden oud toen Guss overleed. Die heeft niks in de gaten. En dan kan papa het moeilijk hebben , maar voor hem is de volgende morgen wel de volgende morgen.Vorhhen kon ik nog zeggen: laat de volgende morgen maar eventjes de boel. Dat is nu heel anders. Ik weet niet of dit leven nu is zoals ik het allemaal van tevoren had gedacht. Sterker nog, het is vreselijk uit de hand gelopen. Zeker de laatste vijf jaar is een enorm exces: aan de ene kant enorm succes, waarbij alles wat je dacht wat het zou zijn om een liedje te maken en daarmee op het poduim te stappen op fantastische manier uitkwam. En daartegenover stond mijn persoonlijke leven: daar lijkt het wel omgekeerd evenredig te gebeuren"
Geluk en ongeluk verenigd in een persoon..."Ja zonder in medelijden te willen vervallen, maar dat zijn wel heftig confronterende dingen. Ik moet voortduurend tegen mezelf zeggen: er zijn factoren in het leven waar ik niks aan kan doen. Die totaal buiten mijn controle liggen. Dat is wat het is. Maar met dat deel waar ik wel iets aan kan doen, wil ik graag met honderd procent positiviteit omgaan."

Positiviteit is een van de Thema's van de plaat. Songtitels als Believe it, Faith en zo..."Het komt zoals het komt. het muntje kan alle kanten opvallen. Het kan heel erg de diepte invallen, de donkerte in. En het kan heel erg de lichte kant opgaan. Maar dat is onwaarschijnlijk, denk je in beginsel, als het allemaal nog moet gebeuren..."
Wat is onwaarschijnlijk? "Dat er een lichte kant, iets heel krachtigs, zit in het echte, het ware, dat zoveel sterker blijkt te zijn dan dood of oneindigheid. Waar ik enorm bang voor was, het laten gaan, bleek op het moment dat ik het liet gaan enorm veel licht en positieve energie te bevatten."
Dat doet mij denken aan Dreamer. Hoe kun je iets zo vreselijks omzetten in zoiets moois? "Ik heb het een paar weken voor Guus overleed geschreven. Het is voor mij een een-opeen-vertaling van wat Guus is. Een bijzonder warm, heel positief, veel wijzer mens dan ik. Er komt een moment - ik heb dat nu een paar keer mogen meemaken helaas - dat je het met iemand moet hebben over: oke, wat gaan we doen als je begraven wordt, of gecremeerd wordt. En Guus zei tegen mij: Het maakt me niet zoveel uit, maar ik wil wel dat je Dreamer speelt. Dreamer had ik een keer voor haar gespeeld op de bank. En ik had niet zo lang daarvoor Damn those eyes gespeeld, naast de kist van Maddy in de kerk. Met de band. Dat was ongelooflijk zwaar. Met name de weg ernaartoe. Toen wij dat nummer in de kerk soundcheckten was het niet te doen. Daar kwam niets. Toen het moest gebeuren, op het moment zelf, kwam er een soort verlichting vrij, die groter is dan jij en ik. Ik zei tegen Guus: Ik weet niet of ik dat bij jou kan, een liedje zingen. Ik zei ook, we hebben daar hartelijk om gelachen: Denk je dat ik daar heel erg van opknap? Toen zei ze: Dat begrijp ik wel, maar je moet het toch even doen. Je moet zelf maar weten hoe. het hoeft niet live gezongen te worden, maar het moest wel gedraaid. Toen Guus zo ziek werd, op het einde, ze was al een hele tijd ziek, moest dit liedje er gewoon komen. Niet voor jullie of het publiek, maar voor mezelf. Toen ze overleed, was ik blij dat het over was...Ziektes als kanker of aids, tergende, slopende ziektes waar op een gegeven moment geen eer meer aan te behalen valt, daarbij zinkt de menselijkheid naar een all time low. Daar gaat ook Way down Inside over. Daar zit een zin in die zegt"oke we hebben ons allang overgegeven, we zullen nog veel verder moeten gaan, maar wat wil je in vredesnaam nog? Wat is hier nog te halen? er is niks mee te halen. Er is alleen maar te nemen. Neem dan! Toen Guus overleden was, waren wij - de mensen die daarbij waren - allemaal heel blij. Poeh...De volgende dag belde ik Reyn op, met wie zij ook haar kinder-cd heeft gemaakt. Ik zei: Reyn, Guus is overleden en ik moet dat liedje opnemen. Ik heb het wel beloofd, maar ik kan niet zingen. Toen hebben wij bij Reyn in Katwijk - Katwijk is, haha, mijn epicentrum van Europa aan het worden - dat opgenomen en het was vreselijk. Het was heel zwaar. Maar het hebben ervan gaf verlichting. het maakte voor mij duidelijk hoeveel sterker muziek kan zijn dan woorden. Toen dacht ik bij mezelf: we gaan haar dinsdag begraven, dan is ze ook jarig, dan wordt ze 35 - ze is afgelopen week 36 geworden - laat dit het antwoord zijn op al die negativiteit in de pers, met name het laatste jaar. Over al dan niet vermeend ziek, alle rotzooi die over mij is geschreven. Dingen waar ik een olifantenhuid voor heb gekweekt, moet ik zeggen. Maar hoe je het ook wendt of keert, of mensen nou aardig schrijven over het feit dat je vrouw kanker heeft of niet, er zal weinig positieve energie vanaf komen. Al die heis, daar heb ik een antwoord op. En dat zal ik iedereen door de strot douwen. Dinsdag om 12uur mag iedereen dat nummer op de radio horen. Wat er daarna me gebeurt interesseert me geen reet. Dat het nummer door de hele heisa op 1 kwam snap ik wel, maar dat was niet interessant. Ik wilde zeggen"Dit is waar Guus en ik voor staan, dit is wat Guus is."

"Toen ze was overleden, ben ik met mijn vader naar Indonesie gegaan. Om te kijken waar ik vandaan kwam. Het was ook de enige plek waar ik eigenlijk naartoe kon. Ik wilde uit Nederland weg, alles stond op z'n kop. Ik wilde op zoek of ik iets vond voor mezelf. Dat gebeurde niet in Indonesie. Ik vond wel, in muzikaal opzicht, iets; de sierlijkheid in de muziek en de dans. En ik heb gezien waar mijn vader is geboren en opgegroeid. Dat is allemaal gesloopt inmiddels , maar het was fijn om naar die plek te gaan. Ook om een soort contact te maken met de spirituele kant van het leven en dood, zonder geconfronteerd te worden met de dagelijkse onontkoombare details van het leven. Zonder dat ik thuiskom, de deur opendoe en iets roep wat ik altijd roep en er geen aantwoord meer komt..."
Was je eenzamm eigenlijk? "Nee. Dat was het niet eens. Ik was en ben niet eenzaam. naar het einde toe werken was heftig, maar toen dat punt er eenmaal was, voelde ik iets in mij trekken dat me een enorme kracht gaf. Guus is wel dood, maar ik heb niet het gevoel dat zij weg is"
Het maakt de plaat alleen maar sterker: er zit geen bitterheid in. Niets van: gvd, waarom is dit me nu overkomen? "Dat heeft geen zin. Dat is een soort van zelfkastijding die...niet misplaatst zou zijn. Sommige mensen voelen zoiets, maar ik niet. Ik ben veel meer in een soort balans met hetheden. Dit is zoals het leven klaarblijkelijk kan gaan. Als ik had mogen kiezen, had ik het niet zo gekozen. Maar ik ben er niet bitter om. Ik heb helemaal, voor zover ik dit kan stuuren, geen zin om bitter te zijn voor de tijd dat ik hier ben. Er zitten heel veel mooie kanten aan het leven.Dat heeft Guus me meegegeven. Guus had een gave voor bepaalde dingen die een stuk verder ging dan spirituele interesse. Dat heeft voor mij een hoop hoofdstukken geopend. Ik was daar vreoger helemaal niet mee bezig. Sterker nog ik was rationeel."
Dat zing je ook in het voorlaatste nummer Love for the sake of life: I guess I didn't feel it, I guess I didn;t see it. de enige plek op de plaat waar je jezelf een soort verwijt maakt. "Het is geen verwijt. Ik ben nu op een punt waarop ik kan terugkijken. En ik vind dat ik veel te jong ben om dergelijke inzichten te hebben. Ik voel me ook helemaal geen 32. ik voel mij geestelijk gezien veel ouder. Maar er is ook een stukje in mij dat veel jonger is. het is zoals het is. Ik ben geen bitter mens, ik ben ook geen haatdragend mens. Ik heb geen plek voor negativiteit. En als ik het al voel, dan zeg ik: he, luister eens, dat hoeft helemaal niet."
Zullen wij even stoppen? Volgens mij houd je dit niet vol..."ik hou het wel vol hoor."
Ik even niet.

Sessie Twee Dat nummer dat jullie nu opnemen, Don't let it pass you by, waar gaat dat over? Laat het leven niet zomaar aan je voorbijgaan? "Zo ben ik niet, hoor. Ik heb niet dat belerende vingertje. De eerste zin is: Maady, come speed your love to mee. Nou Maddy is niet meer hier. Dat geeft al aan hoe je sommige gebeurtenissen niet ziet aankomen, maar ze komen. Daarom zeg ik voor mezelf: haal alles uit het leven wat erin zit. Degene van wie ik hou, en mijn kind, zal ik dat ook altijd meegeven:doe wat je hart je ingeeft. Ben bereid om er hard voor te werken, om de waarde en de kracht van het leven te zien, maar doe het zoals jij het alleen kan doen"
En die plaattitel Fearless? Het heeft geen zin om ergens bamg voor te zijn, want het leven kan zo voorbij zijn? Zoeits? "Nee, ik kreeg drie jaar geleden een telefoontje, dat het niet goed ging met mijn neef, die altijd een nier - en hartpatient was geweest. Hij heeft zijn hele leven in het ziekenhuis gelegen: transplantaties, spoelen, het hele verhaal. Ik ging er met mijn zus heen, naar het ziekenhuis in Dordrecht. Op die afdeling zag ik alleen maar oude, zieke mensen aan het eind van hun leven. Daartussen zat mijn neef. En ik dacht: gvd, daar zit je hier nu mooi zeg, je bent net dertig voorbij en je wordt omringd met mensen die geleefd hebben. die hebben kunnen leven om oud te worden. Als je oud wordt en je lichaam gaat langzaam aftakelen, dat is wat het is. Maar als je jong bent. of als je een klein kindje bent met leukemie en je hele leven moet nog komen, dat is verschrikkelijk. ik zal nooit vergeten dat hij tijdens het gesprek zei: Ik wil eruit/ Ik heb ook geen angst meer. Ik heb er enorm tegenop gezien, maar ik ben die angst voorbij. Ik wil niet meer, Hij wilde nog een paar dingen, Kane zien en nog een keer naar dinsneyland parijs. Nou, dat heeft hij gedaan en toen is hij heel kort daarop een natuurlijke dood gestorven." Denk je nooit: wat veel dood in mijn leven? "Je kunt wel stellen dat er ongewoon veel mensen in mijn leven zijn overleden. Op school leer je bij biologie over levensverwachting. Daar reiken ze je gemiddeldes aan. Maar in mijn omgeving is de gemiddelde levensverwachting helemaal niet 72, de meeste mensen die bij mij zijn overleden waren tussen de 25 en 35! Het zegt mij dat je het nu moet doen. Dat wil niet zeggen dat ik als een dwaze dolle hond door het leven ga, maar in alles zie ik een kracht. Ik wil leven met vuur. Misschien word ik ook niet oud. Dat zou toch prima kunnen? Laat ik zo zeggen: ik hoop dat ik oud genoeg word om mijn zoon mee te geven wat hij moet hebben, om te overleven en om zijn ding te kunnen doen. En dat is eigenlijk alles."

Bepaalde mensen vonden jou ambitieus. De jongen die zo nodig rockster wilde worden. Dat werd je nagedragen. Stort je dat nog? "Nee, dat ben ik echt voorbij. Maar het heeft me vroeger wel erg gestoord. Ik ben een heel emotioneel type. Ik kan goed praten en dingen verklaren, maar ik drijf en vaar op mijn emotie. Ik durf wel terug te vuren. Dat heb ik ook gedaan. Op tv, bij Barend&Van Dopr bijvoorbeeld. Toen had ik iets van: dat kan niet. Maar het is niet meer belangrijk. Laat ik vooropstellen: als er een band is die niks te klagen heeft, zijn wij het wel. Dat je niet iedereen kan plezieren is duidelijk. Soms lees ik oude kritieken door en dan denk ik: goh, hij/zij had eigenlijk best wel gelijk. Met deze plaat hoop ik dat mensen die Kane niet zo zien zitten ernaar luisteren en denken: wow, dit is eigenlijk wel hartstikke goed. Maar als ze dat niet zeggen, vind ik het ook best."
Veel mensen vinden jou niet underground genoeg, dat is simpel. "We hoeven het niet toe te spitsen op muziek. Toen ik Guus leerde kennen, ging een heel andere wereld open qua pers. In die wereld probeer je bepaalde dingen te verklaren met je eigen logica en normen en waarden. Maar dat moet je afleren, want die dingen zijn niet te verklaren. Ik kan niet verklaren waarom je mij wilt achtervolgen om, als ik boven het graf van mijn vrouw sta en vooroverbuig, vanuit de bosjes foto's te maken. Dat kan ik niet verklaren. Ik heb er wel een mening over. Ik vind de ethiek daarin heel ver te zoeken. Daar kan ik me wel druk om maken, maar dat deed ik niet. Ik had zoiets van: het is. Dit is. Ik ben van A tot Z met de pers in aanraking geweest. Het verleden met muziekjournalisten is eigenlijk peanuts."
In december 2003 stond je vier avonden achter elkaar in de Heineken Music Hall. Jij wist dat Guusje gauw zou sterven, het publiek wist niet eens dat ze ziek was. Het moeten verschrikkelijk zware optredens voor je zijn geweest. "Guusje is de derde van de vier shows daar geweest. Ze wilde elke dag komen, maar dat kon ze allang niet meer. Ze kwam en deed alsof ze heel sterk was. En ze was ook heel sterk. Het was de laatste keer dat de meeste mensen haar gezien hebben. Iedreen was er, de hele club. Het waren hele zware shows. Er was er een bij, de vrijdagavond, die was zo diep dat ik het podium afstapte en zei: en zoiets nooit meer. Want je kan jezelf gek maken. Je kunt jezelf zo diep ergens intrekken. Het heeft geen zin, geen zin voor mij om nu zo ver terug te zakken en herinneringen op te roepen en moedwillig in die emoties te verdrinken. Dat maakt mijn dag morgen niet beter. Er zit echt heel veel nwaanzin in die energie. Ik weet dat ik die dag het podium afstapte, dat is de enige keer van alle keren dat ik dacht: Ik stop ermee."
Je zei: Ik wil met ontbloot bovenlijf op de cover. Je had niks meer te verbergen? "Ik heb ook echt niks meer om te verbergen [lacht]. Ik had graag dingen gehad om te verbergen, maar nee. Erik de Zwart zei ooit tegen mij toen Guus haar tweede miskraam had gehad: onwijs naar voor je dat het zo in de pers staat, maar op een bepaalde manier rechtvaardigt dat wel bestaansrecht. Toen zei ik: Ik snap wat je bedoelt, maar ik weet niet of ik het daar mee eens ben. En geen kwad woord over Erik, die heeft mij een paar keer heel positief verbaasd. Maar mensen hebben de neiging om te zeggen: niet zeuren, je wou zelf in de belangstelling staan, dus dit is allemaal wat er bijhoort. Je verdient genoeg en je verkoopt een hoop cd'tjes, wat wil je nou? Maar...dat is toch niet helemaal waar. Er komt zoveel bij kijken...Mijn huid is zo dik dat zelfs toen ik de foto's van mij boven het graf van Guus zag, alleen maar dacht: wow, ik ben blij dat jullie geen foto's van me hebben gemaakt toen ik Guus echt aan het begraven was. Zo ver is dat al gekomen.

De volgende dag word ik gebeld. Dinand voelt zich ziek en uitgeput, hij wil meteen naar Nederland terugvliegen en vertrekt diezelfde middag. We gaan hem en Reyn ter afscheid opzoeken op Chateau Marmont. Er worden foto's genomen. Dan laat hij het kinderboek zien dat Guusje gemaakt heeft en draait hij de bijbehorende cd. Daar is Guusje, haar stem vult de kamer. Het boek gaat over twee hondjes, Woezel en Pip. Het zijn verhaaltjes voor kleine kinderen, verhaaltjes vol geborgenheid en verwondering. We luisteren naar de liedjes. Dinand staat er bijna trotser bij dan to0en hij ons zijn eigen nummers liet horen. De muziek is heel sprookjesachtig en organisch. Heel lief ook. Hij laat ons een foto van Dean zien. Een mooi jochie. Net Dinand qua gezicht, maar met blonde haren. Het zijn liedjes voor het slapengaan. Als Dean in bed ligt, krijgt hij deze liedjes van zijn moeder te horen. Dinand vertelt trots over het verhaaltje waarin de twee hondjes het paard van de konigin ontmoeten. Dat blijkt op een ware gebeurtenis gebaseerd. Tijdens een wandeling in de Scheveningse duinen was Guus een paardrijdende konigin Beatrix tegengekomen. Die had haar blijkbaar herkend en toen had de konigin "dag mevrouw" tegen haar gezegd. Het achtste verhaaltje heet Woezel is lekker niet bang. Ik kijk Dinand aan en zeg: Fearless.